Rybiki cukrowe w domu. Skąd się biorą i jak się ich pozbyć?

Anglicy mówią na nie silverfish, ponieważ przypominają maleńkie srebrne rybki. W rzeczywistości to bezskrzydłe owady o chitynowym pancerzu i długości 7-10 mm. Są uznane za szkodniki, lubią skrobię i cukry (stąd polska nazwa), jednak bezpośrednio człowiekowi nie zagrażają. Przede wszystkim nie przenoszą chorób. Do Europy przybyły z krajów tropikalnych i pojawiają się w miejscach, gdzie panuje stała podwyższona wilgotność powietrza. Najczęściej można je spotkać w mieszkaniach, w blokach, w których występuje problem z wentylacją.

Srebrzyki – oprócz tego, że doskonale czują się w cieple i wilgoci – lubią organiczne resztki ze stołów, głównie okruszki zawierające cukier. Ale zadowolą się też klejami organicznymi i martwymi owadami. Najbardziej odczuwalne dla człowieka jest to, że rybiki mają zdolność trawienia celulozy – jedzą papier. Potrafią uszkodzić książki i mocno je nadgryźć. Spróbują papieru toaletowego, nie oprą się też wszelkim dokumentom. Papierowa tapeta i klej, którym ją przymocowano, to dwudaniowy rarytas dla rybików. Chętnie skosztują bawełny, lnu i jedwabiu. Jedzą też pleśń. Opanowały sztukę przetrwania i są w stanie długo czekać na ulubione kąski. Przeżyją bowiem bez pożywienia nawet rok.

Suche i utrzymane w czystości mieszkanie, ze sprawną wentylacją, nie będzie dla rybików atrakcyjne. Wywietrzniki i elementy instalacji wentylacyjnej trzeba więc regularnie oczyszczać. Przyda się też kontrola kominiarza. Rybiki prowadzą nocny tryb życia i lubią jedynie ciemne pomieszczenia. Światła się boją. Mają też swoich naturalnych wrogów – uciekają przed pająkami i skorkami, ponieważ są dla nich potencjalnym pożywieniem. Zagrażają im także domowi pupile – koty i psy. Jeśli w pomieszczeniu panuje temperatura ok. 17 stopni C lub niższa, rybiki nie będą się rozwijały.

Nie można dopuścić, by resztki pokarmowe zalegały w kuchni czy jadalni. Sypkie produkty żywnościowe trzeba przechowywać w szczelnych pojemnikach. Odspajającą się tapetę koniecznie należy podkleić, a wszelkie szczeliny w okładzinach zalepić, np. silikonem. Po kąpieli czy praniu trzeba solidnie wywietrzyć łazienkę. Dobrze jest pozostawić otwarte drzwi do pomieszczenia i otworzyć okna w mieszkaniu, by wymusić dodatkową cyrkulację powietrza. W miejscach narażonych na podwyższoną wilgotność powinno się dbać o osuszanie płaskich powierzchni. Woda na posadzce, w fugach między płytkami, zachęca srebrzyki do zagnieżdżania się, a te rozmnażają się bardzo szybko.

Nie można dopuścić także do rozwijania się grzybów w spoinach i na ścianach, które stanowią pożywienie dla rybików. Czystość w mieszkaniu łatwiej utrzymać wówczas, gdy w miejscach narażonych na obecność rybików zmniejszysz liczbę przedmiotów stojących na blatach i półkach. Im mniej zakamarków, tym mniejsza szansa na zagnieżdżenie się insektów.

Przydadzą się również pochłaniacze wilgoci. Zamiast urządzeń elektrycznych możesz zrobić je samodzielnie, umieszczając w pomieszczeniu woreczki z solą. Jeśli w domu nie ma dzieci i zwierząt, można użyć żelu krzemionkowego. Jest popularny, gdyż jego małe paczuszki są dołączane do różnych produktów w celu zniwelowania zagrażającej im wilgoci. Niestety jest to preparat toksyczny.

Jedną z metod jest wykonanie preparatu, który aplikuje się w miejscu występowania srebrzyków, np. w narożach łazienki, fugach przyściennych itp. W tym celu miesza się cukier puder z kwasem borowym (bez trudu nabędziesz go w aptece). Zamiast niego do cukru można dodać boraks w proporcji 1:2. Miksturę warto wyłożyć na papier lub tekturę, która dodatkowo zwabi owady zawartą w nich celulozą. Na taką podkładkę można też nałożyć płynny miód, który nie tylko skusi słodkim smakiem, ale także unieruchomi rybiki jak klejowa pułapka. Do nabycia są także gotowe środki owadobójcze do zwalczania insektów – aerozole i pułapki. Popularny jest też lep na rybiki.